İyirmi beş yaşım var. Universiteti bitirmişəm, iki dildə danışıram, kompüterlə yaxşı işləyirəm. Bir ilə yaxındır iş axtarıram. Hər yerə müraciət etmişəm, heç yerdən cavab gəlmir. Bəzən gəlir, gedirsən müsahibəyə, gülümsəyirlər, sonra zəng gəlmir. Təzə məzunların taleyi belədir.
Atam təqaüddədir, anam evdar qadın. Qardaşım hələ məktəbdədir. Evin yükü mənim çiyinlərimdədir. Hər axşam iş elanlarına baxıram, hər səhər yeni elanlar axtarıram. Heç nə yoxdur. Bəzən qəhvəxanalarda çalışıram, günlük pul qazanıram. O da çatmır, heç nəyə çatmır.
Bir gün dostum zəng etdi, dedi: "Kafedə oturmuşuq, gəl." Getdim, oturduq, söhbət etdik. Dostlarımın çoxu işləyir, bəziləri evlənib. Mən hələ yol gözləyirəm. Söhbət əsnasında biri dedi: "Casino mostbet oynayıram, qazanıram bəzən." Güldüm, keçdim. Mənə oyunlar maraqlı deyildi, mənə iş lazım idi.
Həmin gecə evə qayıtdım, anam yemək hazırlamışdı. Yedik, içdik, oturduq. Atam qəzet oxuyurdu, anam televizora baxırdı. Mən otağıma keçdim, telefonu əlimə aldım. Yenə iş elanları, yenə eyni. Heç nə yox idi. Yoruldum, gözlərim yumuldu, yuxuya getdim.
Səhər oyandım, günəş pəncərədən içəri dolurdu. Anam mətbəxdə səs-küy salırdı, qardaşım məktəbə hazırlaşırdı. Mən qalxdım, çay içdim, siqaret çəkdim. Telefonu götürdüm, ağlıma gəldi dostumun sözləri. Casino mostbet yazdım axtarışa, sayt açıldı. Gəzdim, baxdım, qeydiyyatdan keçdim.
20 manat yüklədim, cibimdə qalan son pul. Düşündüm ki, itirsəm nə olacaq? Heç nə. Onsuz da heç nəyim yox idi. Oyunlara baxdım, bir oyun gördüm, adı "Lucky Lady's Charm" idi. Dörd yarpaqlı yonca, xoşbəxtlik, şans. Bəlkə mənə də şans gələr, dedim.
Başladım oynamağa. Simvollar fırlanırdı, yoncalar düşürdü. Qazanırdım, uduzurdum. Bir saat belə keçdi. 20 manat 30 oldu, 30 manat 15 oldu, 15 manat 25 oldu. Ürəyim döyünürdü. Birdən ekranda işıqlar yanıb-söndü, bonus oyun gəldi. Pulsuz fırlanmalar başladı. 5 fırlanma, 10 fırlanma, 15 fırlanma. Rəqəmlər artırdı. 50, 100, 200, 350. Bonus bitəndə balansımda 550 manat yazılmışdı.
Nəfəsim kəsildi. Oturduğum yerdə heçəkəlmədən qaldım. 550 manat. 20 manatın içində 550 manat. Bu mümkün deyildi, amma gerçək idi. Əllərim əsdi, ürəyim döyündü. Qışqırmaq istədim, səsim çıxmadı. Ayağa qalxdım, otaqda gəzməyə başladım. Anam qapını döydü, nə olub dedi. Dedim: "Heç nə, yaxşıyam."
Pulu çıxartdım, 500 manat. Qalan 50 ilə oynadım, onu da itirdim. Vecimə deyildi. 500 manat cibimdəydi. Üç gün sonra karta düşdü. Banka getdim, çıxartdım, evə apardım. Anama verdim, dedim: "Al, evə lazımdır." Baxdı mənə, uzun-uzun baxdı. Dedi: "Haradan tapdın?" Dedim: "İş tapdım, qonorar verdilər." İnandı, ya da inanmadı, bilmirəm.
O pulla evə yemək aldıq, qardaşıma paltar aldıq, atama dərman aldıq. Bir az da kənara qoyduq. Mən yenə iş axtarmağa davam etdim. Amma artıq fərqli idim. İçimdə bir ümid var idi, bir inam. O gecə mənə göstərdi ki, hər şey ola bilər, hər an dəyişə bilər.
Bir həftə sonra işə çağırdılar. Kiçik bir şirkət, ofis işi, az maaş. Qəbul etdim. Başlamaq lazım idi. İşə başladım, hər gün gedirəm, qayıdıram. Normal həyat, normal insan. O gecəni unutmadım, amma geridə qaldı.
Keçən ay dostlar yığışmışdıq, söhbət edirdik. Biri dedi: "Casino mostbet oynayırsan?" Dedim: "Oynadım bir dəfə, qazandım, çıxartdım, getdim." Güldülər, inanmadılar. Mən də güldüm, bir şey demədim. Özüm bilirəm, o gecəni bilirəm. Qoy inanmasınlar.
Bu gün işdən qayıtmışam, yorğunam. Anam mətbəxdə yemək bişirir, atam televizora baxır, qardaşım dərs edir. Normal axşam, adi həyat. Mən otağıma keçirəm, pəncərənin qarşısında otururam. Çöldə yağış yağır, damlalar şüşədən süzülür. Telefon əlimdədir, gəzirəm.
Ağlıma gəlir o gecə. Casinonun işıqları, oyunun səsi, ürəyimin döyüntüsü. Xatırlayıram o anı, o sevinci, o qorxunu. Və gülümsəyirəm. O gecə mənə nə verdi? Pul verdi, ümid verdi, güc verdi. Göstərdi ki, mən də şanslı ola bilərəm, mən də qazana bilərəm.
İndi baxıram o gecəyə, bir az uzaqdan. Artıq qorxum yoxdur, ehtiyacım da yoxdur. İşim var, maaşım var. O gecə sadəcə gözəl xatirədir, gənclik macərası. Onu sevirəm, o gecəni.
Çayımı içirəm, düşünürəm. Bəlkə bir gün yenə oynayaram, kim bilir? Bəlkə həftəsonu, boş vaxtda, əylənmək üçün. Amma bilirəm ki, o gecə bir də olmayacaq. O hiss bir də qayıtmayacaq. Və bu, yaxşıdır. Çünki bəzi şeylər təkrarlanmamalıdır, unudulmamalıdır, xatirə kimi qalmalıdır.
Telefonu yerə qoyuram, qalxıram. Pəncərəni bağlayıram, işığı söndürürəm. Otaqdan çıxıram, ailəmin yanına gedirəm. Anam süfrə açır, atam çay süzür, qardaşım gülür. Adi bir axşam, adi bir həyat. Və mən xoşbəxtəm. O gecə sayəsində, o uduş sayəsində. Sağ ol, o gecə.